close icon
Stories
Mascot Workwell Image Mascot Gowell Image Mascot joinwell Image Mascot Eatwell Image Mascot Livewell Image Mascot Seewell Image
TrawellStories
Trawell

Reading: บันทึกระหว่างทาง บนสาย 60

Trawell
Contact search
Go Well 171

บันทึกระหว่างทาง บนสาย 60
แด่ผู้ที่เบื่อหน่ายการนั่งรถเมล์

6 January 2021 เรื่อง Trawell Thailand ภาพ จิตวัต โซวพิทักษ์วัฒนา

เราเชื่อว่าทุกคนที่เดินทางโดยรถขนส่งสาธารณะมักจะใช้เวลายาวนาน “เป็นชั่วโมง” บนถนนของกรุงเทพมหานครแห่งนี้ เราเป็นคนหนึ่งที่ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อขึ้นรถเมล์ โดยเผื่อเวลาถึง 2 ชั่วโมงแทบทุกวัน เพราะถ้าไม่เผื่อเวลา นอกจากจะได้นอนหลับเก้อบนรถเมล์แล้ว น่าจะได้เข้างานสายเพราะรถติดด้วย นี่คงจะปัญหาที่ชาวรถเมล์อย่างเรา ๆ เข้าใจกันดี ว่าการเดินทางแต่ละครั้งนั้นสูบพลังแค่ไหน

ฉะนั้นเราเลยลองเปลี่ยนการเดินทางที่ทำให้สลบทุกวัน เป็นการเติมพลังให้ตัวเองในแต่ละวันแทน โดยลองสังเกต และมีความสุขกับสิ่งเล็ก ๆ รอบตัว หากเราทำได้ ทุก ๆ คนก็สามารถทำได้เหมือนกัน เราไม่ได้มองโลกในแง่ดีไปทั้งหมด แต่เราแค่เลือกที่จะมอง แล้วทำให้วันนั้นเริ่มต้นด้วยอะไรดี ๆ

ใครจะไปคิดว่าการได้นั่งเรื่อยเปื่อยมองออกไปนอกหน้าต่างรถเมล์ธรรมดา กลับทำให้เราค้นพบ “เสน่ห์” บางอย่าง ทำให้ความธรรมดาที่เคยมองข้ามกลายเป็นความพิเศษขึ้นมาได้ แม้สิ่งที่เราพบเจอระหว่างทางจะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่เพราะเป็นเรื่องบังเอิญเลยทำให้เราเฝ้ารอคอยทุก ๆ วันว่า “วันนี้จะเจออะไรบ้าง?” จนเราเองก็เกือบลืมไปเลยว่าเคยเบื่อหน่ายกับรถติดมาก่อน

วันนี้ Diary นั่งรถเมล์ของเราจะพาทุกคนไปผจญภัยบนรถเมล์สาย 60 จากนอกเมือง ตั้งแต่เส้นนวมินทร์เข้าสู่ใจกลางเมืองอย่างราชดำเนิน ด้วย ‘ระยะทาง 25 กิโลเมตร เวลา 1 ชั่วโมง 50 นาที และ 57 ป้ายรถเมล์’ กัน!

ปล. บันทึกการเดินทางครั้งนี้เป็นเพียงแค่การผจญภัยที่เราพบเจอ ใครที่ผ่านมาอ่าน อย่าลืมไปตามหาเส้นทางการผจญภัยระหว่างทางของตัวเองกันนะ : )

Content Writer : นภัสสร ชัยศิลป์
Photographer : จิตวัต โซวพิทักษ์วัฒนา / นภัสสร ชัยศิลป์
Graphic : ธนกร กองรัมย์

ก่อนออกเดินทาง
‘รถเมล์เสี่ยงทาย’

รถเมล์สาย 60 มีให้บริการ 2 แบบ ทั้งรถเมล์สีครีมแดงทั่วไป และรถเมล์ NGV สีฟ้ารุ่นใหม่ ทุกเช้าเวลา 7 โมงตรง เราจะต้องมาเสี่ยงโชคว่าจะได้ขึ้นรถคันไหน บางวันได้รถสีแดงก็จะกินลมชมวิวอินไปกับธรรมชาติหน่อย แต่ถ้าวันไหนได้นั่งสีฟ้าก็เตรียมตัวหนาวเพราะแอร์ตกได้เลย

ออกเดินทาง
‘ที่นั่งประจำ’

เวลาขึ้นรถเมล์ แต่ละคนก็จะมีมุมที่ชอบ และที่นั่งที่ใช่ต่างกันไป บางวันคนน้อยก็จะดีหน่อยเพราะได้จับจองที่นั่งตามความต้องการ แต่วันไหนที่คนเยอะก็คิดซะว่าโชคเลือกที่นั่งให้เราแล้วกัน

แต่มุมโปรดของเราคือด้านหลังของรถเมล์ เพราะจะทำให้ได้เห็นผู้คนทั่วทั้งคัน บางคนต้องรีบวิ่งขึ้นมาบ้างเพราะรถเมล์จอดเลยป้าย หรือบางคนขึ้นรถมาแบบยังไม่ตื่นดีก็มี ซึ่งเราเป็นหนึ่งในนั้นเอง

คนรู้ทาง
‘กระเป๋ารถเมล์’

เพราะการเดินทางทุกวัน ทำให้เราเจอผู้คนใหม่ ๆ ทุกวัน แต่บางวันโลกก็โคจรมาให้พบกันอีกครั้ง อย่างกระเป๋ารถเมล์ที่เราจำได้ก็ให้ความรู้สึกคุ้นเคยไปอีกแบบ เหมือนได้เดินทางร่วมกันกับเขาอีกครั้ง หรืออาจจะมีใครจำได้เป็นคู่ ทั้งกระเป๋ารถเมล์ และคนขับเลยก็ได้

ลุงคนนี้ก็เป็นหนึ่งในกระเป๋ารถเมล์ที่เราจำได้ และมักจะเจอเวลาเดินทางไปยังที่ฝึกงานอยู่บ่อยครั้ง

เพื่อนร่วมทาง
‘ผู้โดยสาร’

“แตกต่าง (แต่) เหมือนกัน”
รถเมล์เป็นเหมือนสถานที่ ๆ รวมผู้คนต่างวัยเข้าด้วยกัน ผู้คนที่พบเจอจะแตกต่างกันไปตามช่วงเวลา ตอนเช้าเจอทั้งนักเรียนและวัยทำงาน หรือแม้แต่ผู้สูงอายุที่เดินทางไปตลาดเช้าก็มี แม้เป้าหมายการเดินทางจะต่างกัน แต่ทุกคนก็ได้มาร่วมการผจญภัยในรถคันเดียวกัน

นอกจากนี้สิ่งที่ทุกคนมีคล้ายกันคือการใช้เวลาบนรถเมล์ไปกับโทรศัพท์ และหูฟัง แต่หากเริ่มเคลิ้มหน่อยก็จะใช้เวลาในการนั่งรถเมล์ในพักผ่อนซะหน่อย
.

ระหว่างทาง
‘เพราะรถติด เราจึงได้มองเห็น’

– ท่านั่งเดียวกัน –
เพราะอากาศมันร้อน การยื่นหน้า เท้าแขนออกนอกหน้าต่างให้ลมตีหน้า จึงเป็นเรื่องปกติสำหรับผู้โดยสารที่นั่งรถพัดลม แต่ไม่คิดว่าจะบังเอิญตั้งท่าเดียวกันขนาดนี้

ร้านเปิดโทรสั่งงานได้

แถวนวมินทร์มีร้านทำป้ายไม่น้อยเลย และขึ้นชื่อว่าร้านทำป้าย ป้ายที่โชว์ก็คงจะธรรมดาไม่ได้ โดยเฉพาะในเศรษฐกิจแบบนี้ ใครที่ตามหาร้านทำป้ายก็โทรสั่งเขาได้นะ เพราะ ‘ไม่ทำก็อดตาย’

ยืนยาว

ใครที่เดินทางด้วยรถสองแถวประจำคงจะรู้ว่าที่ยืนตรงนี้เป็นแรร์ไอเทม เพราะนอกจากจะได้ยืนรับลมยาว ๆ แล้ว ก็ไม่ต้องเข้าไปนั่งอัดกับคนข้างใน แต่ถ้าใครไปยืนบ่อย ๆ ก็ระวังตกกันด้วยนะ เราเป็นห่วง

คิวยาว

นอกจากชาวรถเมล์ที่ยืนรอรถเมล์แต่ละสายด้วยความอดทนแล้ว ใครเป็นชาวรถตู้ก็ต้องปาดเหงื่อไม่แพ้กัน เพราะช่วงเช้าคนเข้าคิวกันยาวซะเหลือเกิน

ซิ่งยาว

ถ้ารถโดยสารเร็วไม่ทันใจพอจนกลัวว่าจะไปไม่ทัน ก็ต้องใช้วิธีซิ่งซิกแซกไปกับมอเตอร์ไซค์ แต่เพื่อความปลอดภัยในการเดินทางควรสวมหมวกกันน็อคป้องกันอุบัติเหตุบนท้องถนนกันไว้ด้วยนะ

ติดยาว

ช่วงเช้าเป็นช่วงเวลาที่น่าหงุดหงิดที่สุดสำหรับหลาย ๆ คน เพราะการติดอยู่บนถนนนาน ๆ เป็นเรื่องที่ไม่น่าอภิรมย์เท่าไหร่ โดยเฉพาะปัญหาที่แก้ไม่หายของรถติดในกรุงเทพที่แทบนิ่งสนิทเหมือนรถจอด แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้ติดแหงกตัวคนเดียว เพราะยังมีอีกหลายร้อยคันขยับไปไหนไม่ได้เหมือนกัน

ติด (ทน) นาน

นอกจากรถที่ติดแหงกอยู่บนท้องถนนนาน ๆ แล้ว เคยสังเกตไหม? ว่าป้ายโฆษณาที่แปะตามกำแพงสังกะสีต่าง ๆ ก็ติดทนนานไม่แพ้กัน และไม่ว่างานนั้นจะถูกจัดจนผ่านไปนานเป็นปีแล้ว แต่ป้ายก็ยังคงอยู่ เว้นแต่กาลเวลาจะทำให้ลอกหลุดไปเอง

อยู่รอ

ร้านขายของที่คุ้นเคยกันดีในวัยเด็ก ทั้งขนม และของเล่นตั้งวางเรียงรายรอเวลาที่เด็กเลิกเรียน ซึ่งชวนให้นึกถึงแต่ก่อนว่าเมื่อก้าวออกมาจากประตูโรงเรียนแล้ว จะตื่นเต้นที่ได้มาเลือกซื้อของที่นี่กับเพื่อน ๆ

อยู่นาน

เคยไหม? เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณว่ารถไฟกำลังจะมา หากเป็นตอนเด็กคงดีใจไม่น้อยที่จะได้เห็นขบวนรถไฟวิ่งผ่านตา แต่เมื่อโตมาความรู้สึกเหล่านั้นมันหายไป เหลือเพียงแต่ความรีบร้อนในเมืองใหญ่ที่มองว่าขบวนรถไฟคือตัวถ่วงเวลาเดินทาง

มอง (สาย) ไฟ

แม้ในกรุงเทพจะเต็มไปด้วยสายไฟรกรุงรัง หรือพันกันบ้าง แต่บางครั้งการได้มองวิวผ่านสายไฟเหล่านั้นก็กลายเป็นกรอบรูปที่ดีให้ได้เหมือนกัน

มองฟ้า

เมื่อรถติดการมองท้องฟ้าจึงกลายเป็นงานอดิเรกไปแล้ว บางครั้งถึงกับได้รูปท้องฟ้าเป็นอัลบั้มเก็บไว้ดูว่า ‘ท้องฟ้าวันนี้หน้าตาเป็นยังไง?’ ใครที่เหนื่อยจากการเดินทางนาน ๆ ก็ลองมองดูท้องฟ้าระหว่างทางไปด้วยกันก็ได้นะ

มาเป็นคู่

ระหว่างรอลูกค้าเลิกงาน หรือเลิกเรียนกลับบ้านช่วงเย็น พี่วินก็จะคิวว่างหน่อย เลยมีเวลาให้ตัวเองได้พักจับหน้าจอ ก่อนจะเปลี่ยนไปจับแฮนด์ขับรถแทน

มาเป็นคี่

สงสัยจะเป็นการเดินมาตามทางที่ยาวนาน เพราะตั้งแต่รถติดที่ถนนใหญ่ ขยับมาถึงสะพานลอยอีกฝั่งหนึ่งของถนน พ่อ แม่ ลูก 3 คนนี้ก็ยังคงเดินทอดน่องไปเรื่อย ๆ โดยมีลูกชายยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จากการหยอกล้อกับคุณพ่อตอนขี่คอ

มากับดวง

ไม่รู้ว่าเพราะเช้าเกินไป หรือเพราะรถไม่ค่อยมี ถึงได้เดินข้ามถนนแบบไม่ต้องกังวลอะไร ซึ่งเป็นอีกความฝันหนึ่งที่เราอยากลองเดินข้ามถนนยามเช้าแบบโล่ง ๆ ในกรุงเทพดูสักครั้งโดยไม่ต้องวิ่งหลบรถ

มากับจั๊ก

เป็นอีกมุมมองหนึ่งที่ชอบมองลงมาเวลารถติดบนสะพาน เพราะทำให้เห็นอะไรหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความวุ่นวายของเมือง และผู้คน หรือรถติดเป็นพรวนบนถนนที่ไม่ขยับ มันช่างต่างกับการปั่นจั๊ก (จักรยาน) ของคุณลุงที่สวนทางแบบไปต่อไม่รอแล้วนะ ก็ดูมีอิสระดีเหมือนกัน

มากับเธอ

ถึงเวลาที่เราต้องลงจากรถ และจบบันทึกการเดินทางบนรถเมล์สาย 60 เพียงเท่านี้ แม้จะเป็นแค่การเดินทางเที่ยวเดียว แต่ก็ทำให้เราพบเจออะไรมากมาย และต่อให้การผจญภัยบนรถรอบนี้จะจบลง แต่มันก็เป็นเพียงจุดจบเพื่อเริ่มต้นการผจญภัยครั้งใหม่ในวันพรุ่งนี้เท่านั้น

“ไว้พบกันใหม่นะ…”

หวังว่า “บันทึก ‘ระหว่างทาง’ ของเด็กฝึกงานบนรถเมล์สาย 60” จะทำให้พวกคุณลองมองสิ่งเล็ก ๆ รอบตัว ทั้งผู้คน และวิถีชีวิตของเหล่าคนตัวเล็กในเมืองใหญ่ หรือจะเป็นชาวรถเมล์ด้วยกันก็สนุกไปอีกแบบ เพราะการเดินทางทุกวันก็ไม่ได้แย่เสมอไป ถ้าได้ลองเปิดใจแบบที่เราเปิดใจ การนั่งอยู่บนรถเมล์ธรรมดา ๆ อาจกลายเป็นการผจญภัยที่น่าจดจำระหว่างทางของเราสักวันหนึ่งก็ได้นะ

Contributors

contributor's photo

Trawell Thailand

Writer

contributor's photo

จิตวัต โซวพิทักษ์วัฒนา

Photographer

วัยรุ่นตอนปลายที่เชื่อแล้วว่า "พุงเบียร์" นั้นมีอยู่จริง

Next read